Στις 22
Ιανουαρίου του 1925 ιδρύθηκε στη Φλώρινα ο ΣΥΛΛΟΓΟΣ
ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ ΚΙΟΥΤΑΧΕΙΑΣ με σκοπό την παροχή βοήθειας προς όλους τους εγκατεστημένουςπρόσφυγες στη Φλώρινα και τα χωριά που είχαν την καταγωγή τους από την Κιουτάχεια
της Μ. Ασίας».
Στις 7 Φεβρουαρίου του 1926 αναδεικνύεται το πρώτο
Διοικητικό συμβούλιο με εκλογές στις οποίες έλαβαν μέρος 54 αντιπρόσωποι
οικογενειών.
Ο σύλλογος επανασυστήνεται το 1951 ως
ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΚΙΟΥΤΑΧΕΙΩΤΩΝ ΦΛΩΡΙΝΗΣ.
Το 1967 αναστέλλεται η λειτουργία όλων των
συλλόγων. Τον Μάιο του 1978 επανιδρύεται ως ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΤΩΝ ΕΝ ΦΛΩΡΙΝΗ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ
ΚΙΟΥΤΑΧΕΙΩΤΩΝ.
Τον Μάιο του 1979 αποφασίζεται η αλλαγή του
καταστατικού του συλλόγου. Η νέα επωνυμία είναι : «Εκπολιτιστικός και
επιμορφωτικός ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ ΚΙΟΥΤΑΧΕΙΩΤΩΝ ΚΑΙ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΩΝ ΝΟΜΟΥ ΦΛΩΡΙΝΑΣ,
με σκοπό τη διατήρηση της συλλογικής μνήμης και της πολιτιστικής κληρονομιάς
των Μικρασιατικών πατρίδων.
Το 1993 αναθεωρείται το καταστατικό του
«εκπολιτιστικού, επιμορφωτικού και λαογραφικού συλλόγου ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ
ΚΙΟΥΤΑΧΕΙΩΤΩΝ ΚΑΙ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΩΝ ΝΟΜΟΥ ΦΛΩΡΙΝΑΣ Ο ΑΓ. ΜΗΝΑΣ.
Ο σύλλογος
έχει οργανώσει τμήμα ιστορίας-λαογραφίας, παιδικό θεατρικό τμήμα, χορωδία, και
χορευτικό.
Στις 6/5/2016 το χορευτικό του Συλλόγου
πραγματοποίησε την πρώτη δημόσια εμφάνιση σε ανοιχτό χώρο, στο πανηγύρι της Ζωοδόχου
πηγής στη Σκοπιά. Αξίζει να σημειωθεί ότι ορισμένοι κάτοικοι της Σκοπιάς έχουν
την καταγωγή τους από τη Μ. Ασία και τη Θράκη. Χοροδιδάσκαλος: Γρηγόρης Κετσετζής. Πρόβες κάθε Πέμπτη και ώρα 17:00 στο κτίριο του «ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ». Υπεύθυνη χορευτικού και πρόεδρος του συλλόγου:Μαιρη Δανιηλίδου
Μαχαλάς. –Ο Μαχαλάς, 5 χιλιόμετραστο νότιο τμήμα τηςΦλώρινας, στην πεδιάδα, είναι ένα
μουσουλμανικό χωριό. Στο κοιμητήριο του μικρού τζαμιού του Μαχαλά, δύο τάφοι
διακρίνονται στονπεριβάλλονταχώρο , από το
υπερβολικό μήκος τους : τους αποδίδουν σε ένα μουσουλμάνο ήρωα, τον GhaziYaqoub
(GaziYakupBeyMahallesi),
και σε μια γυναίκα της οποίας η μνήμη τιμάται.
Ο Μαχαλάς ως μουσουλμανικό κέντρο
εξέπεσε:από τους 600 κατοίκους που
υπήρχαν πριν από τους βαλκανικούς πολέμους,έπεσε στους 100περίπου το 1913 (
πληροφορία του M. Jardé).
Οιχριστιανοί κάτοικοι του Μαχαλά, λένε οι άνθρωποι του Névolani(παλιό όνομα της
Σκοπιάς)*,κυνηγήθηκαν
στην αρχή του 19ου αιώνα από τους μετανάστες αλβανούςκαι υποχρεώθηκαν να καταφύγουν στο Névolani και στη
Φλώρινα.
Σύμφωνα με μια μουσουλμανική παράδοση, ο
Μαχαλάς ήταν μάλλον το κέντρο της σύγχρονης Φλώρινας.Να τι λέει ένας σύγχρονος τούρκος συγγραφέας:
MehemetTeyfik,
(Mehmed
Tevfik)**
Μοναστήρι, σελ. 95: «Η κωμόπολη της Φλώρινας που ήταν η κατοικία των Λυγκηστών, κατασκευάστηκε σε ένα τόποπου βρίσκεται μια ώρα από τη σύγχρονη Φλώρινα και ονομάζεται
Μαχαλάς.Αλλά αργότερα μετά την
οθωμανική κατάκτηση, η Φλώρινα μεταφέρθηκε στον χώρο που είναι τώρα (1) .»
Αυτό το απόσπασμα δίνει μια επικάλυψη για το όνομα Lingitsa (Βλ. σελ. 108, Ποταμός
της
Φλώρινας ).
Névolani. -Το ένα έκτο του πληθυσμού περίπου είναι μόνο
μουσουλμανικής θρησκείας. ΤοNévolani είναι το παλιό χριστιανικό κέντρο
της περιοχής. Η χριστιανική Φλώρινα μπορεί να θεωρηθεί ως πρόσφατη. Ακόμα και
σήμερα, σε ορισμένες γιορτές , οι πιστοί της Φλώρινας κάνουν τις λατρευτικές
τελετές τους στο Névolani, όπως και την 1η Μαΐου.
Άνω Νεβολιάνη 1923
Το Névolani ονομάζεται από τους Έλληνες Nevolyani. Μερικοί εξηγούν αυτό
το όνομα από το σέρβικο ή βουλγάρικο nevolya δηλαδή «απόγνωση/θλίψη» προσδίδοντάς του την
αντίθετη έννοια δηλαδή «γονιμότητα/ ευδαιμονία». Εάν το όνομα είναι σλάβικης
προέλευσης με υγρό λ/l,
αυτή η ερμηνεία είναι ίσως καλή: το όνομα καλού οιωνού θα αποκρύπτονταν με το
αντίθετο του από τον φόβο κακών δυνάμεων.Από την άλλη αν μεταφράσουμεκατά
λέξη από τα ‘μακεδονικά’ το όνομα Névolani με υγρό λ/l, επιτυγχάνουμε «τουςμη-θέλοντες »: είναι μάλλον η εγκατάσταση
μεταναστών παρά την θέληση τους. Η πραγματική προέλευσητου ονόματος παραμένει προσωρινά σκοτεινή.
Κάποιες πληροφορίες που συγκεντρώθηκαν από τους
κατοίκουςδεν αποτελούν μια ιστορία του Névolani αλλά επιτρέπουν να αντιληφθούμε
την σύνθετη μορφή του.
Οι μουσουλμάνοι λένε ότι είναι αλβανικής καταγωγής
και εισαγωγής. Οι ενήλικες ξέρουν ακόμη αλβανικά, οι νέοιξέρουν μόνο τούρκικα(2).
Υπολογίζεται ότι υπάρχουν στην
χριστιανική κωμόποληπέντε παλιές
ενορίες που εκπροσωπούνται από εκκλησίες είτε κατεστραμμένες, είτεακόμα υπάρχουσες, είτε ξανακτισμένες
πρόσφατα. Καθεμιά από αυτές τις ενορίες εκπροσωπεί μάλλον μια διαφορετική
εισροή πληθυσμών(3).
Η πρώτη(εκκλησία της Αγίας Παρασκευής που
ξανακτίστηκε το1832) ήταν μάλλον ο πιο παλιός πυρήνας της κωμόπολης.
Η δεύτερη
(εκκλησία της Παναγίας της Ελεούσας)*** αποτελείτο μάλλον από κατοίκους που
κατέβηκαν απότοισχυρό
μεσαιωνικό κάστρο.
Τα θεμέλια του κάστρου διακρίνονται στη χιονισμένη οριογραμμή
Μέρος των τειχών του κάστρου
Η Τρίτη
(εκκλησία του Αγίου Ηλία που αντικαταστάθηκε από μια μικρή εκκλησία) θα είχε
μάλλον συλλέξει τους κατοίκους ενός κατεστραμμένου χωριού ονόματι Καλουγερίτσα
/« η Καλόγρια», όπως καιαυτού που
ελέγχει το Αρμένσκο. Τα ερείπια αυτού του χωριού φαίνονται ακόμα στα δυτικά του
Névolani στο βάθος
τηςκοιλάδας.
Η τέταρτη αφιερωμένη στην Αγία Άννα ( ένα μικρό
εκκλησάκι χαρακτηρίζει την τοποθεσία της παλιάς εκκλησίας), αποτελείται από τον πληθυσμό ενός χωριού ονόματι Τσετιρόκ
που ήταν τοποθετημένο στο ύψος του νότιου τμήματος του Névolani.
Τέλος η πέμπτη, νότιοπροάστιο του Névolani, είχε μια εκκλησία του Αγίου
Δημητρίου που τώρα χάθηκε. Οι κάτοικοι της προέρχονται, όπως φαίνεται,από ένα χωριό ονόματιΧουλντόμ**** που υψωνόταν στην πεδιάδα στα
ανατολικά του Névolani:η τοποθεσία του δεν χαρακτηρίζεται παρά μόνο από τα
κοινάθραύσματα αγγείων στο έδαφος κάποιων χωραφιών.
Μια πιο μακρά έρευνακαι εξερεύνηση θα μπορούσε να αλλάξει κάποιες
λεπτομέρειες αυτής της γρήγορης αναφοράς: τα κυριότερα
σημεία μπορούν να θεωρηθούν ως βέβαια.
Έτσι, σε ένα μικρό καντόνι: τέσσερα
κατεστραμμένα ή εγκαταλελειμμέναχωριά.
Οι πληθυσμοί τους μεταφέρθηκαν χωρίς σκέψη επιστροφής, με τα ιερά τους.
Η αιτία της μετανάστευσης έπρεπε να
είναιίδια για όλους: ο φόβος του
μουσουλμάνου.- Η συγκέντρωση ήταν μια άμυνα.
Το χριστιανικόNévolani δεν πίστεψε λοιπόν
σιγά σιγά αλλά προστέθηκε διαδοχικά σε ολόκληρες ομάδες προσφύγων: η πόλη
άσκησε τη γοητεία των πόλεων αλλά με ένα πολύ ιδιαίτερο τρόπο στη Μακεδονία.
Μοτεκνίτσα(Μοντέσνιτσα).-5 χιλιόμετρα από τα δυτικά της Φλώρινας, ένας
μεγάλος σύγχρονος μύλος αναβιώνει ένα παλιό χωριό ονόματι Μοτεκνίτσα του οποίου κανένα ίχνος δεν μένει ορατό. Μόνο ο
διαχωρισμός των χωραφιών αποκαλύπτειαυτή την παλιά εγκατάσταση, ανάμεσα στο καντόνι της Φλώρινας και το
καντόνι τουΑρμένσκο. Είναι ένα ακόμη
χωριό που εξαφανίστηκε στην περιοχή.
Ο ποταμός της Φλώρινας.-Το όνομαΜοτεκνίτσα πρέπει να είναι
αρκετά παλιό: κάποιοι τοπικοίλόγιοι
θέλουν πράγματι το ρυάκι που στραγγίζει τα νερά της πεδιάδας,περνάει από το Αρμένσκο, τη Μοτεκνίτσα και τη
Φλώρινα πριν να πάει από την κοιλάδαγια
να χυθεί στον Σακουλέβα, να ονομαζόταν άλλοτεΜοτεκνίτσα. Άλλοι του αποδίδουν
το όνομα Λίνγκος. Η Λυνγκιτσίδα είναι το τμήμα της πεδιάδας του
Μοναστηριούπουείναικοντάστην έξοδο της πεδιάδας της
Φλώρινας (Βλέπε σελ. 106).
Σήμερα το ρυάκι δεν έχει πλέον
όνομα: το λένε στη Φλώρινα « το ποτάμι», για τους ερευνητές που επιμένουν
συμφωνούν στην ονομασία« ποτάμι της πόλης», Gradskaréka.
(1) Αυτό το
κείμενο μου εδόθη από τον Κ.J.Deny, καθηγητή της τουρκικής
στη Σχολή ανατολικών γλωσσών,ο οποίος
το 1917 εντάχθηκε στο επιτελείο του γαλλικού στρατού της Ανατολής στη Φλώρινα.
(2) Οι
πληροφορίες για το χριστιανικό Nevolaniπροέρχονται κατά ένα μεγάλο μέρος από τονιερέα M.Lesage
ο οποίος ήταν εκεί στρατιωτικός νοσοκόμος το 1918.
(3) Πληροφορία του Κ. J.Deny
*Η διευκρίνιση είναι της μεταφράστριας.
**Ο Τροπαιούχος ονομαζόταν Μαχαλάς του Γαζή Γιακούμπ
Μπέη (Gazi Yakup Bey Mahallesi) και οι μουσουλμάνοι κάτοικοί του ισχυρίζονταν
ότι ένας από τους τάφους που βρισκόταν στοτζαμί, το οποίο επίσης έφερε το όνομάτου, ανήκε σ’ αυτόν. (Γιάννης Κασκαμανίδης, Σχολικός Σύμβουλος, «Το βουνό και οι άνθρωποι: ιστορικές καιπολιτισμικές επενδύσεις στo λόφο του Αγίου Παντελεήμονα
Φλώρινας».
***Πιθανόν στην περιοχή Ζεμνίτσιόπου υπάρχουν ερείπια εκκλησίας (Σημείωση
διαχειριστή)
****Πιθανόν στη περιοχή Σούντουρ.Χωριό
Ισουντούρι (İsuduri Karyesi اصودوري)
Ο
Τεπελενλή Αλή Πασάς εκμεταλλεύεται το χωριό αυτό του καζά της Φλώρινας ως
τσιφλίκι, το οποίο ιδιοποιήθηκε από τους δερβεντζήδες ραγιάδες στο όνομα του
αγαλικιού [μέσω της είσπραξης του δοσίματος του αγαλικιού(;)] .
Ο
αριθμός των ραγιάδων είναι 48. Κατά το έτος 1819-20 (1235) τα έσοδα του
τσιφλικιού από το αγαλίκι του δερβενίου ήταν 2.500 γρόσια, ενώ η αξία του ως
τσιφλικιού-δερβενίου εκτιμάται σε 20.000 γρόσια (σ. 19). Δε
στάθηκε δυνατό να εντοπίσουμε άλλες πληροφορίες στα κατάστιχα σχετικά με αυτό
το χωριό.http://www.eie.gr/nhrf/institutes/inr/instr-studiorumbalk/tsiflikia.htm.
(Σημείωση διαχειριστή)
*****Μάλλον έχει γίνει παράφραση. Οι κάτοικοι ονόμαζαν
την εκκλησία Γιάνοα τσάρκφα (Σημείωση διαχειριστή).
Θα ρωτήσετε
ποιος είναι ο Τάκης Λαζαρίδης. Μερικοί ασφαλώς έχουν ξανακούσει αυτό το
«ευτυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι». Είναι ο τίτλος ενός βιβλίου που έγραψε και
κυκλοφόρησε πριν από 20 χρόνια και έκτοτε επαναλαμβάνεται με μια ειρωνική
τραγικότητα σε πολλές συζητήσεις, ιδιαίτερα αριστερών. ΄Η από δεξιούς με
θριαμβευτική έπαρση. Για τους πρώτους είναι συντριβή και αυτομαστίγωμα, για
τους δεύτερους δικαίωση.
Ο Τάκης
Λαζαρίδης όμως έχει την ιστορία του και αυτή λίγοι πλέον τη γνωρίζουν ή τη
θυμούνται. Στη δεύτερη δίκη του Νίκου Μπελογιάννη στο Στρατοδικείο, το 1952,
στο ίδιο εδώλιο καθόταν ένας νέος, εικοσάρης τότε, με στολή στρατιώτη. Ήταν ο
Τάκης Λαζαρίδης. Καταδικάστηκε σε θάνατο και μαζί με τους άλλους μελλοθάνατους
κλείστηκε στην απομόνωση των Φυλακών Καλλιθέας και εκεί περίμεναν το εκτελεστικό
απόσπασμα. Οι Φυλακές Καλλιθέας, ακριβώς απέναντι από τον Οίκο Τυφλών, στην οδό
Θησέως, δεν υπάρχουν πια. Κατεδαφίσθηκαν αργότερα και στη θέση τους κτίσθηκε
σχολείο. Καμιά αντίρρηση. Κρίμα μόνο, γιατί ήταν ένα ενδιαφέρον παλιό κτίριο
και τόπος ενός δράματος της εποχής εκείνης.
Τελικά
εκτελέσθηκαν, στα τέλη Μαρτίου του 1952, μόνο ο Μπελογιάννης, ο Μπάτσης, ο
Καλούμενος και ο Αργυριάδης. Το πρωί
που πήγε να
τους πάρει το εκτελεστικό απόσπασμα ο επίτροπος διάβασε και το βασιλικό
διάταγμα, με το οποίο απονεμόταν χάρη στον Τάκη Λαζαρίδη, λόγω του νεαρού της
ηλικίας και η θανατική καταδίκη μετατρεπόταν σε ποινή ισοβίων δεσμών.
Έχει σημασία
να σας πω ότι ο πατέρας του Τάκη Λαζαρίδη, ήταν ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ και
εκτελέσθηκε από τους Γερμανούς, μαζί με τους 200 κομμουνιστές την 1η Μαΐου
1944, στην Καισαριανή. Τη συντήρηση και την ανατροφή του Τάκη και της αδελφής
του, μετά τον θάνατο του πατέρα τους, ουσιαστικά την ανέλαβε το ΚΚΕ. Θέλω να πω
ότι μεγάλωσε και ανατράφηκε με οικογένεια το ΚΚΕ και θα υπέθετε κανείς ότι
στους κόλπους του θα σταδιοδρομούσε...
Ο Τάκης όμως
πήρε άλλο δρόμο. Μετά το δραματικό πρωινό στις Φυλακές Καλλιθέας ο Τάκης
μεταφέρθηκε στις φυλακές Κεφαλονιάς, όπου έγκλειστος έζησε τον τρόμο των
σεισμών και αργότερα στις Φυλακές Κέρκυρας, για να εκτίσει την ποινή των
ισοβίων δεσμών. Ήταν σκληρός και ανυποχώρητος κομμουνιστής, στην ανάκριση, στο
Στρατοδικείο και μετά στη φυλακή, όπου έμεινε συνολικά 14 και κάτι χρόνια. Πολύ
ευγενής και μελετηρός...
Ποιος ξέρει
πώς, αυτός ο σκληρός και ανυποχώρητος κομμουνιστής, στις απέραντες νύχτες του
εγκλεισμού ξανασκέφθηκε τη ζωή του, τη ζωή των άλλων και τη ρημαγμένη
οικογένειά του και έθεσε στον εαυτό του ριζικά και καταλυτικά ερωτήματα. Το πώς
τελικώς απάντησε είναι ένα δεύτερο θέμα, άλλοι θα συμφωνήσουν και άλλοι, αλλού,
θα διαφωνήσουν. Με αυτά τα ερωτήματα και με τις απαντήσεις έγραψε το «Ευτυχώς
ηττηθήκαμε σύντροφοι», το οποίο κυκλοφόρησε ακριβώς πριν από 20 χρόνια. Το
1988, πριν ακόμη καταρρεύσει ο «υπαρκτός (και ταυτόχρονα ανύπαρκτος)
σοσιαλισμός». Μετά την κατάρρευση και όταν βεβαιώθηκαν ότι ήταν οριστική,
έγραψαν και άλλοι πολλά και διάφορα...
Τον γνώρισα
την άνοιξη του 1964 στις Φυλακές Αιγίνης, όπου είχα μεταχθεί από τις Φυλακές
Λευκάδας. Αποφυλακισθήκαμε το 1966. Είχε πάρει ήδη τις αποστάσεις του από το
ΚΚΕ γενικά και από την κομματική ηγεσία της φυλακής, η οποία τον αντιμετώπισε
σαν ένα ιδιόρρυθμο άνθρωπο. Δεν είχε, όμως, τίποτα να πει εναντίον του.
Στο «Ευτυχώς
ηττηθήκαμε σύντροφοι», έθεσε καταλυτικά για την Αριστερά, όλων των αποχρώσεων,
ερωτήματα. Κάνει πως δεν τα ακούει, θα 'ρθει όμως η στιγμή να τα ακούσει.
Μέχρι τώρα η
«αυτοκριτική» της Αριστεράς απαντάει ή προσπαθεί να απαντήσει στο ερώτημα: τι
συνέβη, τι έφταιξε και δεν νικήσαμε. Πάνω σ' αυτό το ερώτημα γράφτηκε από την
Αριστερά ολόκληρη η Ιστορία, τουλάχιστον από το καλοκαίρι του 1943 ως την
τελική συντριβή της, στρατιωτική και πολιτική, το 1949. Δεν σταμάτησε εκεί. Με
τον ίδιο «καημό» της ήττας διαμορφώθηκε και η μετέπειτα πολιτική και ιστορία
της ως τις μέρες μας.
Σε αυτόν τον
καμβά συσσωρεύτηκαν όλα τα γεγονότα, όλα τα πρόσωπα, όλες οι ιδέες, όλα τα
«σφάλματα», όλες οι σχέσεις με τις άλλες πολιτικές δυνάμεις και με τους ξένους.
Ο (απολεσθείς παράδεισος της «νίκης» διαμόρφωσε στερεότυπα σκέψης και
συμπεριφοράς, τα οποία ισχύουν και σήμερα και είναι πανίσχυρα. Ποτέ η Αριστερά,
τουλάχιστον σε ηγετικό επίπεδο, δεν τόλμησε να αναρωτηθεί ειλικρινά τι θα
εσήμαινε και τι σημαίνει αυτή η «νίκη» που απροσδόκητα χάθηκε και εξακολουθεί
ακόμα να τη θρηνεί. Ιδιαίτερα η συγκλονιστική αποκάλυψη μετά την κατάρρευση του
υπαρκτού και ταυτόχρονα ανύπαρκτου, θα έπρεπε λογικά να οδηγήσει την Αριστερά
σε πλήρη ανατροπή της πολιτικής της, στη θεωρία και την πράξη. Όχι ότι μας
χρειάζονταν οι αποκαλύψεις, όλοι ξέραμε τι ακριβώς συμβαίνει. Αλλά κανείς δεν
τολμούσε να θέσει το καταλυτικό ερώτημα. Και είναι πραγματικά ένα θέμα για να
ερευνηθεί, πώς άνθρωποι που δεν φοβήθηκαν τίποτα στη ζωή τους, που έδειξαν
απαράμιλλο θάρρος και ηρωισμό, φοβήθηκαν να ρωτήσουν και να αναρωτηθούν: τι
πήγαμε να κάνουμε και ευτυχώς δεν μας άφησαν να το κάνουμε και να το
αποτελειώσουμε;
Αυτό το
ερώτημα έθεσε νωρίς ο Τάκης Λαζαρίδης, πρώτα στον εαυτό του και έπειτα, με το
πρώτο του βιβλίο σε όλους τους άλλους. Όπως καταλαβαίνετε, είναι σαν να θέλει
να ξαναγράψει την ιστορία της Αριστεράς. Ο Δεκέμβρης και ο Εμφύλιος, για
παράδειγμα, ήταν θανάσιμες απειλές εναντίον της χώρας και του λαού και όχι
ευκαιρίες «νίκης» που χάθηκαν. Και ευτυχώς, που αυτές οι απειλές αποκρούσθηκαν.
Το «αστικό κράτος» και οι ξένοι, οι Άγγλοι πρώτα και κατόπιν οι Αμερικανικοί,
συνέτριψαν την Αριστερά και την αιματοκύλησαν χωρίς αναστολές και ενδοιασμούς,
όπως επιβάλλει ένας πόλεμος. Σώθηκε, όμως, η χώρα και ο λαός της δεν γνώρισε
τις περιπέτειες που γνώρισαν άλλοι λαοί που εντάχθηκαν με τη βία σε
ολοκληρωτικά συστήματα διακυβέρνησης.
Ο Τάκης
Λαζαρίδης, όμως, δεν σταματάει εδώ. Αναρωτιέται και μας καλεί να αναρωτηθούμε
τι μπορεί να σημαίνει σήμερα «σοσιαλισμός» και «σοσιαλιστική ανοικοδόμηση»,
στερεότυπα επαναλαμβανόμενα από τα δύο κόμματα της Αριστεράς. Και τι μπορεί να
σημαίνει «καπιταλισμός» και πού μας οδηγεί.
Με το νέο
του βιβλίο που κυκλοφόρησε πριν από λίγο με τον τίτλο «Αναγκαστική Προσγείωση»,
και που είναι η αφορμή αυτού του σημειώματος, απαντάει σε γράμματα και
ερωτήσεις αναγνωστών του πρώτου βιβλίου, του «Ευτυχώς ηττηθήκαμε σύντροφοι».
Θα ρωτήσετε,
έπειτα από αυτήν την καταλυτική κριτική τι μένει από την Αριστερά. Θα σας πω τη
γνώμη μου ευθέως. Από την Αριστερά που γνωρίσαμε, την παραδοσιακή και επίσημη,
δεν μένει τίποτα. Μένουν μόνο οι τραγικές θυσίες της. Και αυτές σαν βάρος στη
συνείδησή μας.
Επειδή,
όμως, ο κόσμος είναι γεμάτος αδικίες, ανισότητες, καταπιέσεις, αίμα και
καταστροφές, το αριστερό αίτημα θα είναι πάντα ζωντανό και ενεργό. Ίσως γι'
αυτό το λόγο η ηττημένη και στη χειρότερη στιγμή της, εγκλωβισμένη στον
αποπνικτικό κρατισμό «Αριστερά» είναι ιδεολογικά κυρίαρχη, όπως πολύ σωστά
παρατηρεί ο Τάκης Λαζαρίδης. Την άλλη Αριστερά μένει να την ανακαλύψουμε...
