Ο καιρός της Φλώρινας

Τρίτη 21 Απριλίου 2015

Οι Σλαβόφωνοι Έλληνες της Μακεδονίας

Κατά τά τελευταια χρόνια η προπαγάνδα των Σκοπίων προσπαθεί νά ἀποδείξει ὅτι ὑπάρχει στήν χώρα μας μία πολυάριθμη μειονότητα «Μακεδόνων», οἱ ὁποῖοι δῆθεν καταπιέζονται ἀπό τούς Ἕλληνες. Πρόκειται περί ψεύδους. Ἡ προπαγάνδα αυτή παρουσιάζει ὡς βασικό ἐπιχείρημα τήν ὕπαρξη Σλαβοφώνων (στήν πραγματικότητα διγλώσσων, διότι μιλοῦν καί τά Ἑλληνικά) κατοίκων σέ ὁρισμένες περιοχές τῆς Βορείου Ἑλλάδος.

Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι αὐτοί οἱ Σλαβόφωνοι-δίγλωσσοι σήμερα εἶναι λίγοι καί τό κυριώτερο:Στήν συντριπτική τους πλειοψηφία ἔχουν ἑλληνική συνείδηση. Ἀλλά καί στίς ἀρχές τοῦ 20 οῦ αἰῶνος, ὅταν ἦσαν περισσότεροι σέ ἀριθμό, καί πάλι εἶχαν κατά μεγάλη πλειοψηφία ἑλληνική συνείδηση. Οὐδέποτε οἰ Σλαβόφωνοι Ἕλληνες δήλωσαν ὅτι ἀνήκουν σέ «μακεδονικό» έθνος. Τέτοιο ἔθνος δέν ὑπῆρξε ποτέ στά Βαλκάνια , ἀλλά κατασκευάσθηκε τό 1944 ἀπό τόν δικτάτορα Τίτο, ὅταν ἐπεβλήθη στήν ενιαία τότε Γιουγκοσλαβία τό κομμουνιστικό καθεστώς.
Γιά νά καταδείξουμε τήν θρασύτητα καί τά αστήρικτα επιχειρήματα των σκοπιανών καί φιλοσκοπιανῶν καλόν εἶναι νά διευκρινίσουμε ὁρισμένα σημεῖα:
Α) Πώς δημιουργήθηκε αὐτό τό γλωσσικό ἰδίωμα. Κατά τήν διάρκεια τῆς Τουρκοκρατίας πολλοί Ἕλληνες κάτοικοι τῆς Μακεδονίας, λόγῳ ἐμπορικῶν συναλλαγών μέ Σέρβους καί Βουλγάρους καί λόγῳ τῆς ἀνυπαρξίας -μέχρι τό 1700- ἑλληνικῆς ἐκπαιδεύσεως, ἄρχισαν νά ὁμιλοῦν ἕνα γλωσσικό ἰδίωμα ἀνάμικτο μέ βουλγαρικές καί ἀρχαιοελληνικές λέξεις. Σιγά-σιγά τό ἰδίωμα αὐτό ἄρχισε νά ομιλεῖται καί ἀπό ἄλλους λαούς πού ζοῦσαν στήν περιοχή, π.χ. ἀπό Μουσουλμάνους (Τούρκους). Ἔγινε τρόπόν τινα μία διεθνής γλῶσσα γιά τούς κατοίκους τῆς Μακεδονίας ὥστε νά συνεννοοῦνται μεταξύ τους. Τό σλαβόφωνο αὐτό ἰδίωμα δέν ἔχει γραφή, εἶναι μόνο προφορικό Διαφέρει δέ κατά πολύ ἀπό τήν κατασκευασμένη σερβοβουλγαρική διάλεκτο πού χρησιμοπιεῖται σήμερα στά Σκόπια. Ἡ χρήση του δέν ἀποδεικνύει σέ καμμιά περίπτωση ἐθνική καταγωγή, ὅπως ἤθελαν παλαιότερα οϊ Βούλγαροι ἐθνικιστές νά παρουσιάσουν καί ὅπως λέγουν σήμερα τά φερέφωνα τῶν Σκοπίων. Ἀκόμη καί Τοῦρκοι πού ἔφυγαν τό 1923 ἀπό τήν Μακεδονία, ὅταν ἐπεσκέπτοντο τήν Ἑλλάδα μιλοῦσαν αὐτό τό ἰδίωμα. Ἀλλά καί οἱ Ἀθίγγανοι τῆς Ἔδεσσας καί τῶν Γιαννιτσῶν, οἱ ὁποῖοι ἀποδεδειγμέα δέν κατάγονται ἀπό ταά Βαλκάνια, μιλοῦν αὐτό τό ἰδίωμα. Ἔτσι καί πολλοί Ἕλληνες τό χρησιμοποίησαν μέχρι τά μέσα τοῦ 20 οῦ αἰῶνος. Σήμερα τό γνωρίζει ἕνας μικρός ἀριθμός Ἑλλήνων τῆς Κεντρικῆς καί Δυτικῆς Μακεδονίας καί τό χρησιμοποιοῦν κυρίως γιά νά συνεννοῦνται μέ τούς ἡλικιωμένους παράλληλα βεβαίως μέ τά ἑλληνικά, τά ὁποῖα γνωρίζουν ἄριστα.
Β) Η γλώσσα ναί μέν ἔχει ἀποδειχθεῖ ὅτι εἶναι γιά τούς Ἕλληνες ἰσχυρό στοιχεῖο ἐθνικῆς ταυτότητος, ὑπάρχουν ὅμως ὁρισμένες περιπτώσεις πού δέν αποτελεῖ τό μοναδικό κριτήριο ἐθνικῆς συνειδήσεως. Οἱ Σέρβοι, οἱ Κροάτες καί οἱ Μουσουλμάνοι τῆς Βοσνίας ὁμιλοῦν τήν ἴδια γλῶσσα, ἀλλά ἡ θρησκευτική τους ἔνταξη ἔχει διαμορφώσει διαφορετικές ἐθνικές ταυτότητες καί μάλιστα μέ πρόσφατο ἱστορικό ἀντιθέσεων. Στήν ἱστορία τοῦ ἔθνους μας εἴχαμε περιπτώσεις Ἑλλήνων πού ἀναγκάσθηκαν νά μιλοῦν μόνο τουρκικά , π.χ. στήν Καππαδοκία καί στόν Πόντο, ἀλλά διά τῆς Ὀρθοδοξίας διετήρησαν τήν ἑλληνική τους συνείδηση. Ὅπως ἐπίσης εἴχαμε καί ἑλληνόφωνους πληθυσμούς, οἱ ὁποῖοι μετά τόν ἐξισλαμισμό τους ἔγιναν φανατικοί διῶκτες τοῦ Ἑλληνορθοδόξου Γένους, ὅπως οἱ Τουρκοκρητικοί, πολλοί Τουρκοκύπριοι κ.ἄ. Ἡ γλῶσσα μιᾶς ὁμάδος γηγενῶν Ἑλλήνων Μακεδόνων καί συγκεκριμένα μία ἑλληνοσλαβική διάλεκτος μέ ποιμενικό -ἀγροτικό λεξιλόγιο, ἡ ὁποία δέν εἶχε ποτέ δικό της ἀλφάβητο, δέν μπορεῖ καί δέν πρέπει νά ἀποτελεῖ κριτήριο κατασκευῆς τεχνητῶν ἐθνικῶν μειονοτήτων. Οἱ Σλαβόφωνοι-δίγλωσσοι τῆς Μακεδονίας διεμόρφωσαν τήν ἐθνική τους συνείδηση πρωτίστως μέ τῆς ψυχῆς τό πύρωμα., μέ τήν ὑπερηφάνεια γιά τήν καταγωγή τους, μέ τήν ἐμμονή τους στήν Ὀρθοδοξία, μέ τόν σεβασμό τους στό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο, μέ τήν ἀγάπη τους γιά τήν Ἑλληνική Παιδεία καί φυσικά μέ τό αἶμα τους.
Γ) Σέ κρίσιμες στιγμές οι Σλαβόφωνοι-δίγλωσσοι της Μακεδονίας κατέδειξαν κατά πολύ μεγάλο ποσοστό τήν ελληνική τους συνείδηση. Τό 1903 οι κάτοικοι του Μοναστηρίου (σημερινά Μπίτολα των Σκοπίων) απέστειλαν επιστολή πρός τήν Γαλλική Κυβέρνηση τονίζοντας: «Λαλούμεν ἑλληνιστί, εἴτε σλαβιστί, εἴτε ἀλβανιστί εἴτε βλαχιστί, ἀλλΆοὐχ ἧττον ἐσμέν Ἕλληνες καί οὐδενί ἐπιτρέπομεν ὅπως ἀμφισβητήσῃ τοῦτο»! Στήν ἔνοπλη φάση τοῦ Μακεδονικοῦ Ἀγῶνος (1904-1908) πολλοί ἐντόπιοι Μακεδονομάχοι ἦσαν Σλαβόφωνοι-δίγλωσσοι καί προσέφεραν τήν ζωή τους, τήν περιουσία τους καί κάθε δυνατή βοήθεια στόν διπλό ἀγῶνα κατά τοῦ Ὀθωμανικοῦ ζυγοῦ καί τῆς Βουλγαρικῆς Σχισματικῆς Ἐξαρχίας. Ὁ καπετάν Κώττας (Κωνσταντῖνος Χρήστου) ἦταν Σλαβόφωνος καί γνώριζε μόνο λίγα ἑλληνικά. Βοήθησε τόν Παῦλο Μελᾶ καί ἀπηγχονίσθη ἀπό τούς Τούρκους τό 1904 στό Μοναστήρι φωνάζοντας τίς τελευταῖες λέξεις του στό σλαβόφωνο ἰδίωμα: Ζήτω ὁ Ἑλληνισμός. Ὁ Παῦλος Κύρου, ὁ Δημήτριος Νταλίπης, ὁ Βαγγέλης Στρεμπενιώτης, ὁ Γεώργιος Γιώτας –Γκόνος, ὁ Δημήτριος Γκογκολάκης –Μητρούσης, ὁ ο Λάκης Πύρζας, ὁ Γιάννης Ράμνιαλης καί πολλοί ἄλλοι ἀγωνίσθηκαν μαζί μέ τούς ἐξ Ἑλλάδος ἀξιωμτικούς καί μέ τούς λοιπούς ἐθελοντές γιά μιά Μακεδονία ἑλληνική καί Ὀρθόδοξη. Ἡ Βουλγαρική προπαγάνδα εἶχε ἐνοχληθεῖ pan>ἀπό τήν στάση τους, διότι πίστευε ὅτι οἱ ὁμιλοῦντες αὐτή τήν βουλγαρίζουσα διάλεκτο θά προσήρχοντο μέ προθυμία στίς τάξεις τῶν βουλγαρικῶν κομιτάτων. ΓιΆ αὐτό τούς ὀνόμαζαν περιφρονητικά «γραικομάνους», δηλαδή μανιώδεις λάτρεις τοῦ Ἑλληνισμοῦ, τυφλά προσηλωμένους στήν Ἑλλάδα. Ὑπῆρξε βεβαίως καί κάποια προβληματική μειοψηφία -ποτέ πλειοψηφία- ἡ ὁποία κατά καιρούς ἀλληθώριζε πρός τήν βουλγαρική καί μετά τό 1944 τήν γιουγοσλαβική –σκοπιανή προπαγάνδα. Αὐτοί καί οἱ ἀπόγονοί τους ζοῦν σήμερα στό κράτος τῶν Σκοπίων καί δυστυχῶς ἔχουν ἐνταχθεῖ στόν κρατικό μηχανισμό τῆς ἀνθελληνικῆς προπαγάνδας.
Είναι ἀστεῖο, λοιπόν, νά γίνεται σήμερα λόγος γιά δῆθεν «μακεδονική» μειονότητα στήν Ἑλλάδα. Ἀντιθέτως εἶναι καιρός νά μιλήσουμε γιά τήν πραγματική μειονότητα πού εἶίαι ὁ ξεχασμένος Ἑλληνισμός τοῦ κράτους τῶν Σκοπίων.
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΑΝΔΡΙΩΤΗ:Τό ομόσπονδο Κράτος των Σκοπίων καί η γλώσσα του, Θεσσαλονίκη 1960.
ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΔΗ: Τό γλωσσικό ιδίωμα των γηγενών σέ περιοχές τῆς Μακεδονίας, ἱστοσελίδα ΑΝΤΙΒΑΡΟ, www.antibaro.gr/articles/makedonia/2008-12-21-14-03.htm
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΤΣΙΟΥΛΚΑ: Συμβολαί εις τήν διγλωσσίαν των Μακεδόνων, Δημιουργία-Χαρίσης, Αθήναι 1991 (Β΄
ἔκδοση).
ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΟΛΕΒΑ: Οι Έλληνες Σλαβόφωνοι τ
ῆς Μακεδονίας, Πελασγός, Αθῆναι 1999 (Γ΄ ἔκδοση).
Κωνσταντίνος Χολέβας , Πολιτικός Επιστήμων

Τετάρτη 18 Μαρτίου 2015

Απίστευτο: Φιλοσκοπιανό gala στην Πτολεμαΐδα

Στην κοπή πρωτοχρονιάτικης πίτας   "Μακεδονικών Συλλόγων" οι συγκεντρωμένοι έκπληκτοι διαπίστωσαν πως παραβρέθηκαν σε μια φιλοσκοπιανή φιέστα, που στόχο είχε να εξυπηρετήσει την προπαγάνδα των ακραίων εθνικιστών στα Σκόπια και το εξωτερικό

Αντιδράσεις στη δυτική Μακεδονία  προκαλεί φιλοσκοπιανό gala, πίσω από το οποίο κρύβεται η «πρέσβειρα» της λεγόμενης «United "Macedonian" Diaspora» στην Ελλάδα Ευγενία Νατσουλίδου και πρόεδροι συγκεκριμένων Πολιτιστικών Συλλόγων της περιοχής, που λειτουργούν ως «δούρειοι ίπποι» της σκοπιανής προπαγάνδας.
 Το Σάββατο 9 Μαρτίου πραγματοποιήθηκε στην Πτολεμαΐδα, κοπή πρωτοχρονιάτικης πίτας Μακεδονικών Συλλόγων, όπου ήταν παρόντες πολλοί εκπρόσωποι συλλόγων από τη δυτική και κεντρική Μακεδονία, οι οποίοι έκπληκτοι διαπίστωσαν πως παραβρέθηκαν σε μια φιλοσκοπιανή φιέστα, που στόχο είχε να εξυπηρετήσει την προπαγάνδα των ακραίων εθνικιστών στα Σκόπια και το εξωτερικό.

Στην εκδήλωση παραβρέθηκε μάλιστα και ο αντιπεριφερειάρχης Δυτικής Μακεδονίας κ. Παύλος Τσότσος, που όταν αντιλήφθηκε τι ακριβώς συνέβαινε πέρασε στην... «αντεπίθεση», επισημαίνοντας από το μικρόφωνο πως η «Μακεδονία ήταν, είναι και θα παραμείνει ελληνική».

Η τοποθέτηση του κ.Τσότου, προκάλεσε την αντίδραση της «πρέσβειρας» που του επιτέθηκε με προκλητικό post στο προσωπικό της ιστολόγιο. «Μόνη παραφωνία ήταν κάποιος από τους καλεσμένους από την Τοπική Αυτοδιοίκηση (Σημ.: αντιπεριφερειάρχης Δυτικής Μακεδονίας) που, στον ασήμαντο λόγο του προς τους παρευρισκόμενους στην αίθουσα όπου έγινε το γλέντι, κάτι ψέλλισε περί «ελληνικότητας της Μακεδονίας».

«Απορώ τι δουλειά είχε σε αυτό το γλέντι αυτός ο κύριος» έγραψε, αποκαλύπτοντας πως στόχος της εκδήλωσης ήταν: «Η διατήρηση και προβολή των παραδόσεων, της γλώσσας, της ιστορίας του τόπου μας και της αναγνώρισης και το σεβασμό των δικαιωμάτων μας ως αυτόχθονα λαό της Μακεδονίας». Δηλαδή αναγνώριση μειονότητας «μακεντόνετς» στη χώρα μας, αφού σύμφωνα με την ίδια, και τους λίγους που την ακολουθούν, οι Μακεδόνες δεν είναι Έλληνες αλλά Σκοπιανοί.

Στόχος της ομάδας Νατσουλίδου, που χρηματοδοτείται και διατηρεί ανοιχτό δίαυλο επικοινωνίας, από την πλέον εθνικιστική και ισχυρή οργάνωση σκοπιανών των ΗΠΑ, είναι η δημιουργία φορέα που θα περιλαμβάνει πολιτιστικούς συλλόγους της Μακεδονίας  που με πρόσχημα τη διατήρηση της παράδοσης θα εξυπηρετεί πλήρως τους στόχους της σκοπιανής προπαγάνδας.

Να σημειωθεί πως η πρόσφατη ίδρυση της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Πολιτιστικών Συλλόγων Μακεδόνων, που μέσα στους στόχους της είναι η αντίκρουση της φιλοσκοπιανής προπαγάνδας και η προάσπιση της ελληνικότητας της Μακεδονίας, έχει θορυβήσει αυτούς που «ονειρεύονται» τα Σκόπια έως τον Όλυμπο  και τους εαυτούς τους καταπιεσμένους –και ενίοτε εμβασματούχους από το εξωτερικό- «μακεντόνετς» όπως η Νατσουλίδου.

Η «πρέσβειρα» ήταν αυτή που πριν από ενάμιση χρόνο επιχείρησε να «φιμώσει» το ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ, αλλά στο δικαστήριο παραδέχτηκε ευθέως πως λαμβάνει χρηματικά εμβάσματα από οργανώσεις Σκοπιανών του εξωτερικού. Η ίδια μάλιστα τότε, είχε  απειλήσει πως θα προσφύγει κατά του ΘΕΜΑτος στο Διεθνές Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στο Στρασβούργο, επειδή την αποκάλεσε … «πράκτορα». Χαρακτηρισμό που επιβεβαιώθηκε πλήρως, κατά την ακροαματική διαδικασία, που απάλλαξε την εφημερίδα.

Να σημειωθεί πως στις Ευρωεκλογές του περασμένου Ιουνίου, η εκπρόσωπος της λεγόμενης «United ‘’Macedonian’’ Diaspora» στη χώρα μας, ζήτησε από τους  λιγοστούς φιλοσκοπιανούς της Μακεδονίας, που δηλώνουν «Μακεντόνετς» και όχι Έλληνες, να στηρίξουν στην κάλπη το τουρκόφρονο DEB.
http://www.protothema.gr/greece/article/460615/adidraseis-sti-dutiki-makedonia-logo-filoskopianou-gala-stin-aridaia/

Ο Καπετάν Ναούμης έρχεται στη Φλώρινα

Και ποιος μαθητής, που φοίτησε στα δημοτικά σχολεία της Φλώρινας, δεν τραγούδησε το τραγούδι του Καπετάν Ναούμη. Ένα τραγούδι δημοτικό, αλλά και σχολικό, που αφηγείται το κατόρθωμα του Καπετάν Ναούμη, που απήγαγε τον τούρκο Καϊμακάμη (Έπαρχο) της Φλώρινας.


Μια από τις παραλλαγές του τραγουδιού είναι η παρακάτω: «Ναούμης πάει στην Φλώρινα/ μωρέ Φλώρινα/ άιντε με εξήντα παλικάρια/ γεια σου Ναούμη Καπετάνιε/ ήτανε μέρα Κυριακή/ μωρέ Κυριακή/ άιντε ημέρα ραμαζάνι/ γεια σου Ναούμη παλικάρι/ Ναούμης πάει στην Φλώρινα/ μωρέ Φλώρινα/ πιάνει τον καϊμακάμη/ γεια σου Ναούμη Καπετάνιε/ παιδιά γιατί είστε λέροβα/ άιντε γιατί είστε λερωμένα/ με ασήμι φορτωμένα/ Είμαστε από την κλεφτουριά/ άιντε είμαστε λερωμένα/ μέσα στο αίμα βουτηγμένα».
 Ποιος όμως ήταν η Καπετάν Ναούμης; Ήταν ένας κλεφταρματολός, που έδρασε στην Δυτική Μακεδονία το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα και η ζωή του και τα κατορθώματά του μπερδεύονται στους θρύλους και την ιστορία. Ανήκει και αυτός στους τελευταίους της Κλεφτουριάς. Το όνομά του ήταν Ναούμ Ορλίνης και γεννήθηκε στο χωριό Ιεροπηγή, που βρίσκεται κοντά στα  Κορέστεια, μεταξύ Φλώρινας και Καστοριάς. Τα Κορέστεια τότε ήταν μια περιοχή που έβγαζε πολλούς κλέφτες και χτίστες. Μια παράδοση που συνεχίστηκε και κατά την διάρκεια του Μακεδονικού Αγώνα, καθώς πολλοί καπετάνιοι όπως ο Κώτας, ο Νταλίπης, αλλά και μερικοί βούλγαροι βοεβόδες κατάγονταν από τα Κορέστεια.  
Ο Ναούμης Ορλίνης, όταν τελείωσε το δημοτικό σχολείο, άρχισε να εργάζεται σε ένα συνεργείο χτιστών. Οι χτίστες ήταν συγχωριανοί του και δούλευαν στην Αθήνα. Τον χειμώνα επέστρεφαν στο χωριό τους. Όταν ο Ναούμης έγινε δεκαέξι χρονών εργαζόταν, ως βοηθός χτίστη στην Αθήνα. Σε ένα διάλειμμα άκουσε κάποιους εργάτες να συζητούν και να λένε να παρατήσουν την δουλειά και να φύγουν πίσω στην Μακεδονία, για να ζήσουν από την ληστεία. Ο Ναούμης πέταξε τα εργαλεία, αποχαιρέτησε τους συγχωριανούς του και έφυγε με τους υποψήφιους κλέφτες.
Ο Ναούμης ήταν γενναίος, αλλά είχε και ηγετικά προσόντα. Έγινε καπετάνιος μιας μεγάλης ομάδας κλεφτών και έγινε γνωστός σε όλη την Δυτική Μακεδονία. Ήταν ο προστάτης των χριστιανών και στα χωριά τον δέχονταν με ενθουσιασμό. Ήταν ο «Αετός των βουνών», όρο που τον δανείστηκε πολύ αργότερα και ο Παύλος Μελάς, και όλους τους παλιούς κλέφτες της Δυτικής Μακεδονίας, τους ονόμαζε «Σταυραετούς».
Το 1878, οι Ρώσοι με την Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου, παραχωρούσαν την Μακεδονία στην Βουλγαρία. Οι Μακεδόνες ξεσηκώθηκαν και επαναστάτησαν, επειδή δεν δέχονταν τα σχέδια των Ρώσων. Οι πρώτοι επαναστάτες αποβιβάστηκαν στην παραλία της Κατερίνης, και στο Λιτόχωρο κήρυξαν την επανάσταση. Επαναστάτησε και η Δυτική Μακεδονία, και στο  όρος Βούρινο σχηματίστηκε η «Προσωρινή Κυβέρνηση της εν Μακεδονία επαρχίας Ελιμείας». Αρχηγός των επαναστατών ήταν ο Καπετάν Μπρούφας και μαζί του ήταν ο Καπετάν Ναούμης, ο Καπετάν Ζούρκας και ο Καπετάν Νταλίπης από τα μέρη μας, και μαζί με άλλους οπλαρχηγούς πολέμησαν τον τουρκικό στρατό. Ο Καπετάν Ναούμης πολέμησε στο Μουρίκι, στο Σινιάτσικο, στο Βίτσι και στο Περιστέρι. Και όταν απέτυχε η επανάσταση στο Λιτόχωρο, οι οπλαρχηγοί της Δυτικής Μακεδονίας συνέχισαν να μάχονται μέχρι που έπεσαν τα χιόνια στα βουνά και τον χειμώνα αποσύρθηκαν στην Ελλάδα. Οι περισσότεροι ήταν κλέφτες και ληστές, που έγιναν αγωνιστές μιας επανάστασης, που ελάχιστα βοηθήθηκε από την κυβέρνηση της Ελλάδας. Ο Καπετάν Ναούμης έμεινε στην ιστορία της Φλώρινας από την απαγωγή του τούρκου Καϊμακάμη. Ένας θρύλος, που έγινε τραγούδι. Ένα γεγονός που το μπέρδεψε ο θρύλος και δυσκολεύει την ιστορική αλήθεια. Η απαγωγή έγινε το 1881. Ποιο όμως ήταν το κίνητρο; Άλλοι μιλάνε για λύτρα και άλλοι εντάσσουν το γεγονός στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα. Για άλλους ο Καπετάν Ναούμης ήταν ληστής και για άλλους εθνικός ήρωας. Αυτά συμβαίνουν επειδή δεν υπάρχουν ιστορικά τεκμήρια, παρά μόνο θρύλοι για ηρωικές πράξεις, όπως αυτή που θέλει τον Καπετάν Ναούμη στα νιάτα του να αφοπλίζει μια διμοιρία τούρκων στρατιωτών, με ένα μόνο κουμπούρι, που κρατούσε στο χέρι του και απειλούσε εξ επαφής τον τούρκο αξιωματικό. 

 
Σχετικά με την απαγωγή υπάρχουν αρκετές εκδοχές.  Μια εκδοχή είναι αυτή που μου αφηγήθηκε ο αείμνηστος Λάζαρος Γούναρης, παλιός Φλωρινιώτης, που γνώριζε καλά τα δρώμενα της πόλης. Μου αφηγήθηκε ό,τι άκουσε από τον παππού του. Η ιστορία έχει ως εξής. Μετά την επανάσταση του 1878, ο Καπετάν Ναούμης είχε πολλούς δικούς του ανθρώπους στην Φλώρινα. Και όταν αποφάσισε να απαγάγει τον Καϊμακάμη είχε ειδοποιήσει τους συνεργάτες του. Ο Καϊμακάμης έμενε στην σημερινή οδό Βασιλέως Γεωργίου. Το σπίτι του ήταν απέναντι από το ιερό του ναού του Αγίου Παντελεήμονος. Σήμερα είναι μια πολυκατοικία δίπλα από το βιβλιοπωλείο της Μητρόπολης «Η έλαφος». Ήταν Κυριακή και Ραμαζάνι. Κατά την διάρκεια του Ραμαζανιού οι μουσουλμάνοι από την ανατολή μέχρι την δύση του ηλίου δεν τρώνε. Το βράδυ όμως τρώνε καλά. Ο Καϊμακάμης είχε καλέσει μερικούς φίλους του για να δειπνήσουν όλοι μαζί στο σπίτι του. Έξω από το σπίτι του υπήρχαν δυο μεγάλα φανάρια πετρελαίου για να φωτίζουν τον δρόμο. Στην είσοδο φύλαγαν δυο τζανταρμάδες (τούρκοι χωροφύλακες). Ο Καπετάν Ναούμης ειδοποίησε τον Γούναρη, που έμενε στον ίδιο δρόμο στην γωνία στο ποτάμι, τον Λουκίδη, που έμενε απέναντι από τον Καϊμακάμη και τον Μούλη, που έμενε πιο μέσα στην σημερινή οδό Μητροπόλεως. Τους ενημέρωσε για την απαγωγή. Τους είπε ότι μόλις σπάσουν τα φανάρια και σκοτεινιάσει ο δρόμος να μη βγει κανένας χριστιανός από το σπίτι του. Οι άνδρες του Καπετάν Ναούμη αιφνιδιαστικά έσπασαν τα φανάρια, σκότωσαν τους φύλακες και όρμησαν μέσα στο σπίτι. Άρπαξαν τον καϊμακάμη και έφυγαν από την γέφυρα, κατευθύνθηκαν προς το Διαμάντι (οδός Γιαννοπούλου) και από το Γιάζι στο βουνό. Αυτά άκουγε από τον παππού του ο Λάζαρος Γούναρης, αλλά δεν άκουσε ποτέ για λύτρα, αλλά ούτε για την τύχη του καϊμακάμη. 
Μια άλλη εκδοχή είναι αυτή που μου αφηγήθηκε ο αείμνηστος Γεώργιος Παπαγεωργίου, που την είχε ακούσει από την γιαγιά του. Είναι ακριβώς η ίδια ιστορία, με την διαφορά ότι η απαγωγή έγινε από το σπίτι του Νάστη, όπου νοίκιαζε ο Καϊμακάμης. Τι σπίτι αυτό είναι δίπλα στο σπίτι του Παπαγεωργίου στην Λεωφόρο Ελευθερίας (Βλέπε φωτογραφία). Τα ερείπια αυτού του σπιτιού υπάρχουν και σήμερα. Οι περισσότεροι Φλωρινιώτες αυτό το σπίτι υποδεικνύουν όταν μιλάν για την απαγωγή.
Η τρίτη εκδοχή είναι αυτή που αναφέρει ο Κρητικός  οπλαρχηγός του Μακεδονικού Αγώνα, Ιωάννης Καραβίτης, ο οποίος άκουσε για την απαγωγή, 25 χρόνια αργότερα. Γράφει λοιπόν στο βιβλίο του ότι η απαγωγή έγινε στους Μύλους του Σαπουντζή, καθώς το Ραμαζάνι έτυχε το καλοκαίρι και αυτοί πήγαν για δροσερό αέρα στην εξοχή. Μαζί με το Καϊμακάμη απήγαγαν και το εισαγγελέα της Φλώρινας. 
Και οι τρεις εκδοχές είναι ίδιες διαφέρουν όμως ως προς τον τόπο. Η πρώτη εκδοχή θέλει να έγινε η απαγωγή από ένα σπίτι στην σημερινή οδό Βασιλέως Γεωργίου. Η δεύτερη σε σπίτι στην Λεωφόρο Ελευθερίας, και η τρίτη στους Μύλους του Σαπουντζή.
Ο Γεώργιος Μόδης, στο διήγημά του «Ναούμης πάει στην Φλώρινα», περιγράφει την απαγωγή με τον καλύτερο τρόπο και μάλιστα ιστορικά τεκμηριωμένο. Δεν αναφέρει σε ποιο σπίτι έγινε η απαγωγή, αλλά από τις περιγραφές φαίνεται ότι είναι σπίτι στην Λεωφόρο Ελευθερίας, που η αυλή του έφτανε μέχρι τους πρόποδες του βουνού. Γράφει λοιπόν ο Μόδης, ότι ο Καϊμακάμης ήταν ένας νέος άνδρας, που ήρθε με μετάθεση από την Κωνσταντινούπολη. Ζήτησε από τον Καπετάν Ναούμη να παραδοθεί σε δέκα ημέρες. Ο Καπετάν Ναούμης πήγε την δεκάτη τέταρτη ημέρα, όχι για να παραδοθεί, αλλά για να απαγάγει τον Καϊμακάμη. Μαζί του ήταν και Καπετάν Ζούρκας. Τρόμαξαν οι Αγάδες, οι Μπέηδες και ο Καϊμακάμης, από τους άγριους κλέφτες. Αυτοί άρπαξαν μερικούς και τον Καϊμακάμη και έφυγαν προς το εκκλησάκι του Αγίου Παντελεήμονος, όπου έριξαν δυο ομοβροντίες με όλα τα τουφέκια τους σπέρνοντας πανικό στον τουρκικό πληθυσμό της Φλώρινας. Έξω από την Φλώρινα στον δρόμο προς την Καστοριά σκότωσαν μερικούς Αγάδες για να παραπλανήσουν τα τουρκικά αποσπάσματα και άλλαξαν πορεία. Πέρασαν από τον κάμπο στο βουνό Καϊμαξαλάν και από εκεί στο Μορίχοβο, όπου κρύφτηκαν σε ένα δάσος και άρχισαν τις διαπραγματεύσεις. Τελικά πήραν τα λύτρα και έδωσαν πίσω τον Καϊμακάμη. Έναν χρόνο αργότερα, το 1882, ο Καπετάν Ναούμης σκοτώθηκε σε μια μάχη. Αυτά γράφει ο Μόδης για τον Καπετάν Ναούμη, και εδώ τελειώνει η ιστορία του, καθώς δεν υπάρχουν περισσότερες πληροφορίες για την ζωή του. Ο Καπετάν Ναούμης Ορλίνης ήταν ένας από τους τελευταίους της Κλεφτουριάς. 
 Γράφει ο Δημήτρης Μεκάσης