«Η μουσική ως πεδίο σύγκρουσης: το περιστατικό στη Φλώρινα μέσα από το πρίσμα του Εθνικού Διχασμού»

Το περιστατικό στη Φλώρινα, στις 22 Δεκεμβρίου 2025, όπου ο δήμαρχος της πόλης παρενέβη στη συναυλία του μουσικού συγκροτήματος Banda Entopica, ζητώντας αλλαγή ρεπερτορίου λόγω ερμηνείας τραγουδιών σε σλαβική/μακεδονική διάλεκτο, αναδεικνύει με τον πλέον εύγλωττο τρόπο τη διαχρονική σχέση μεταξύ πολιτικής, μουσικής και συλλογικής μνήμης. Ως ερευνητής που αφιέρωσα τη διδακτορική μου διατριβή στην εξέταση του ρόλου του τραγουδιού κατά την περίοδο του Εθνικού Διχασμού (1920), βλέπω σε αυτό το γεγονός μια σύγχρονη αντανάκλαση φαινομένων που μελετήθηκαν εκτενώς στην εργασία μου: η μουσική δεν είναι ποτέ ουδέτερη σε περιόδους ιστορικής ευαισθησίας, αλλά λειτουργεί ως ισχυρό σύμβολο ταυτότητας, προπαγάνδας και, ενίοτε, λογοκρισίας.

Στη διατριβή μου, βασισμένη σε θεωρητικούς όπως ο John Street (μουσική και πολιτική) και ο Max Weber (χαρισματική ηγεσία), καθώς και στην έννοια του ηχοτοπίου (soundscape) του R. Murray Schafer, αναλύεται πώς κατά τον Εθνικό Διχασμό οι ύμνοι και τα τραγούδια των δύο παρατάξεων –βενιζελικών και αντιβενιζελικών– μετατράπηκαν σε εργαλεία πόλωσης. Ο «Γιος του Ψηλορείτη» ή ο «Βενιζέλος» από τη μία, και «Ο Αητός» για τον Κωνσταντίνο από την άλλη, δεν ήταν απλώς μελωδίες, αλλά σύμβολα χαρισματικής εξουσίας που ενίσχυαν ομαδικές ταυτότητες και συλλογικά τραύματα. Σε περιόδους «ταραγμένων καιρών και τόπων» (Timothy Rice), η δημόσια εκτέλεση τέτοιων τραγουδιών μπορούσε να προκαλέσει βία ή να οδηγήσει σε λογοκρισία: κατά την «βενιζελική τυραννία» (1917-1920), απαγορεύονταν αντιβενιζελικοί ύμνοι, ενώ μετά το 1920 αντίστροφα.

Παρόμοια δυναμική παρατηρείται και στο περιστατικό της Φλώρινας. Σε μια περιοχή με βαθιά ιστορική μνήμη –από τον Μακεδονικό Αγώνα και τις συγκρούσεις των αρχών του 20ου αιώνα μέχρι μεταπολεμικές εντάσεις– η ερμηνεία σλαβόφωνων τραγουδιών (όπως η “Σόφκα” και το “Έλα Κέρκο”, σύμφωνα με την ίδια τη μπάντα) δεν εκλαμβάνεται ως απλή πολιτιστική έκφραση, αλλά ως ενεργοποίηση φορτισμένων συμβόλων. Για την τοπική αρχή και μέρος της κοινωνίας, αυτοί οι ήχοι ανακαλούν αλυτρωτικές αφηγήσεις ή ιστορικά τραύματα, παρόμοια με το πώς ο «Αητός» το 1920 θεωρούνταν απειλή για την εθνική ενότητα. Η –κατά τα λοιπά απαράδεκτη, τύπου αυτόκλητου vigilante– παρέμβαση του δημάρχου, με φράσεις όπως «Είμαστε Έλληνες, όχι Σλάβοι», αντανακλά μια θεσμική αντίδραση προστασίας της συλλογικής αυτοσυνείδησης, θυμίζοντας τις απαγορεύσεις ύμνων που περιγράφονται στη διατριβή μου# ως «ψυχολογικός πόλεμος» μέσω ηχοτοπίων.

Από την άλλη, η Banda Entopica υπερασπίζεται το πολυγλωσσικό της ρεπερτόριο ως γνήσια βαλκανική παράδοση, χωρίς πολιτικό πρόσημο, καταγγέλλοντας το γεγονός ως λογοκρισία και παραβίαση καλλιτεχνικής ελευθερίας. Αυτή η αντίθεση αποκαλύπτει ακριβώς το κεντρικό εύρημα της έρευνάς μου: σε κοινωνίες με ανοιχτά ιστορικά τραύματα, η μουσική γίνεται πεδίο διαπραγμάτευσης ταυτοτήτων. Τραγούδια που για τους μεν είναι αθώο φολκλόρ, για τους δε ενεργοποιούν «μαρτυρολόγια» και φόβους, δημιουργώντας πόλωση παρόμοια με αυτή του 1920, όπου προεκλογικές συγκεντρώσεις και ηχοτοπία (ζητωκραυγές, συνθήματα) ενίσχυαν τον φανατισμό.

Παράλληλα, αξίζει να τεθεί το ερώτημα αν η μπάντα, γνωρίζοντας την ιδιαίτερη ιστορική και εθνοτική ευαισθησία της περιοχής, θα έπρεπε να επιδείξει μεγαλύτερη προσοχή στην επιλογή του ρεπερτορίου της – ιδίως σε τραγούδια που, ανεξαρτήτως των προθέσεων ή των ακριβών στίχων, φέρουν περίπλοκο πολιτικό και ιστορικό context. Γιατί ακριβώς εκεί και σε αυτή τη χρονική στιγμή επέλεξε να ερμηνεύσει τέτοια «ντόπικα» τραγούδια, ακόμη και αν υπήρχε προηγούμενη συμφωνία με τον διοργανωτή σύλλογο; Δεν μπορεί, σε ορισμένα μάτια, αυτή η επιλογή να εκληφθεί ως μια μορφή πολιτικής ή εθνοτικής δήλωσης, που εν γνώσει της εντείνει τις εντάσεις;

Το περιστατικό αυτό δεν είναι μεμονωμένο, αλλά ενδεικτικό του πώς η μουσική συνεχίζει να λειτουργεί ως «όχημα» πολιτικής σε ευαίσθητες περιοχές και σε «ταραγμένους» καιρούς και τόπους. Όπως καταλήγω στη διατριβή μου, η κατανόηση της σύγκρουσης μέσα από τη μουσική μας επιτρέπει να δούμε πέρα από τις επιφανειακές διαφωνίες: πρόκειται για βαθύτερες διεργασίες συλλογικής μνήμης και εξουσίας. Σήμερα, σε μια εποχή πολυπολιτισμικότητας αλλά και εθνικών ευαισθησιών, τέτοια γεγονότα μας υπενθυμίζουν την ανάγκη διαλόγου, ώστε η μουσική να ενώνει αντί να διχάζει – όπως ακριβώς συνέβη σε περιόδους εθνικής κρίσης στο παρελθόν.

Αργύρης Κόκορης

Δρ. Εθνομουσικολογίας, ΑΠΘ (2024, Διάκριση)

Υπότροφος ΕΛΙΔΕΚ

Μεταδιδακτορικός ερευνητής Νεοελληνικής Ιστορίας ΑΠΘ 

https://www.adeti.gr/%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%B4%CE%BF%CF%83%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CE%BF%CE%AF-%CE%BC%CE%BF%CF%85%CF%83%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%AF/%CE%BA%CF%8C%CE%BA%CE%BF%CF%81%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CF%81%CE%B3%CF%8D%CF%81%CE%B7%CF%82

Η Μακεδονομάχος Ελένη Χατζοπούλου από το Ανταρτικό (Ζέλοβο) Φλώρινας. Γράφει ο Παναγιώτης Πασχαλίδης

 Ο Μακεδονικός Αγώνας υπήρξε ένας κρίκος στην αλυσίδα των εξεγέρσεων για την απελευθέρωση της Μακεδονίας. Αποτελεί μια από τις πιο ένδοξες σελίδες της νεότερης ελληνικής ιστορίας, γραµµένη µε αίμα μαρτύρων , ηρωισμούς και ολοκαυτώματα. Οι πρωταγωνιστές του προέρχονταν από ολόκληρο τον Ελληνισµό.   Ωστόσο, το κύριο βάρος του Αγώνα το σήκωσε ο γηγενής πληθυσμός της Μακεδονίας, ο οποίος όχι µόνο αγωνίστηκε µόνος και αβοήθητος, για τριάντα περίπου χρόνια για να διαφυλάξει την ελληνικότητά του από τις διάφορες εχθρικές προπαγάνδες, αλλά και συμπαραστάθηκε µε θέρµη και αποτελεσματικότητα τους Μακεδονομάχους που έσπευσαν από κάθε γωνιά της ελληνικής πατρίδας στη Μακεδονία για να πάρουν μέρος  στην ένοπλη φάση του Αγώνα, στα χρόνια 1904 – 1908. 

Η βουλγαρική προπαγάνδα από εξαρχικούς δασκάλους και ιερείς στα μακεδονικά χωριά τυπικά αποσκοπούσε στον θρησκευτικό προσηλυτισμό. Ουσιαστικά όµως απέβλεπε στην ισχυροποίηση των βουλγαρικών θέσεων στην Μακεδονία. Γιατί τα χρόνια εκείνα οι διακρίσεις των πληθυσµών στη νευραλγική αυτή περιοχή των Βαλκανίων δεν γινόταν µε βάση την εθνική τους ταυτότητα, αλλά τη θρησκευτική τους επιλογή. Εξαρχικός ή Σχισµατικός σήµαινε αντίστοιχα Βούλγαρος και Πατριαρχικός ή Ορθόδοξος  Έλληνας. Ο ιερέας και ο δάσκαλος αναδείχθηκαν στα χρόνια εκείνα τα ισχυρότερα στηρίγµατα του χειµαζόµενου Γένους, περιορίζοντας στο ελάχιστο τα αποτελέσµατα της βουλγαρικής προπαγάνδας. Και όταν οι Βούλγαροι διαπίστωσαν, ότι δεν µπορούσαν να επιβληθούν µε ειρηνικά μέσα, σταδιακά, από το 1895 και εξής, πέρασαν στη βία των όπλων. 

Τον Ιούλιο του 1903, στην περιοχή της βορειοδυτικής Μακεδονίας, οι Βούλγαροι κήρυξαν την εξέγερση του   Ίλιντεν, για να προβάλουν δήθεν το Μακεδονικό Ζήτηµα στην Ευρώπη, αλλά µε απώτερο σκοπό να ενσωµατώσουν τη Μακεδονία στο βουλγαρικό κράτος, µε την ίδια μέθοδο που είχαν προσαρτήσει, λίγα χρόνια πρωτύτερα (1885) την Ανατολική Ρωµυλία. Επιλεγµένοι τους στόχοι υπήρξαν τα ελληνικά βλαχοχώρια Κλεισούρα, Κρούσοβο και Νυµφαίο, τα οποία, αν καταλαµβάνονταν θα παρέλυε - πίστευαν οι Βούλγαροι – κάθε µορφής αντίσταση. Αλλά οι Τούρκοι σύντοµα πέρασαν στην αντεπίθεση και έτσι η επανάσταση του Ίλιντεν έσβησε σαν πυροτέχνηµα. Τραγικά θύµατά της, ωστόσο, υπήρξαν κυρίως οι Έλληνες, που σφυροκοπήθηκαν άγρια και από τους Βούλγαρους και από τους Τούρκους. Πρωτοπόροι στον Αγώνα στάθηκαν ο Ίων ∆ραγούµης, γραμματέας του ελληνικού Προξενείου στο Μοναστήρι ο οπλαρχηγός Καπετάν Κώττας   ο Μητροπολίτης Καστοριάς Γερµανός Καραβαγγέλης και άλλοι.

 Από το 1902 ο ∆ραγούµης, κηρύσσοντας αληθινή εθνική σταυροφορία στην ευρύτερη περιοχή της ∆υτικής Μακεδονίας, κατηχούσε, εµψύχωνε, όριζε διοικητικές επιτροπές σε πόλεις και χωριά και οργάνωσε τη ¨Μακεδονική Άµυνα στην περιοχή Μοναστηρίου. Την άνοιξη του 1904 στάλθηκαν μυστικά στη Μακεδονία τέσσερις παράξενοι ζωέµποροι. Στην πραγµατικότητα ήταν αξιωµατικοί του ελληνικού στρατού. Ανάµεσά τους και ο Παύλος Μελάς, µε το ψευδώνυµο Πέτρος ∆έδες. Ο Μελάς ξαναγύρισε στη Μακεδονία τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου µε δικό του αντάρτικο σώμα, ως καπετάν Μίκης Ζέζας, σύνθεση των ονοµάτων των δύο παιδιών του. Οι Μακεδόνες τον δέχθηκαν σαν ελευθερωτή. Ο λαός σιγά σιγά αναθάρρησε. Και όταν στις 13 Οκτωβρίου του 1904 το βόλι τον έριξε νεκρό στη Στάτιστα, έγινε εθνικό σύµβολο και πέρασε σαν ήρωας στην αιωνιότητα. 

Γιατί ο θάνατός του, αντί να αποθαρρύνει, θέριεψε τον Αγώνα. Ο Παύλος Μελάς δεν ήταν βέβαια ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος Έλληνας νεκρός του Μακεδονικού Αγώνα. Αλλά η απήχηση της αυτοθυσίας του ενήργησε ως καταλύτης, εµπνέοντας κι άλλους εθελοντές, που έσπευσαν από την ελεύθερη Ελλάδα, για να σμίξουν µε τους Μακεδόνες αντάρτες. 

Στη Φωτογραφία η Ελένη Χατζοπούλου με τον σύζυγό Ευθύμιο Χατζόπουλο
στην Αγία Τριάδα Πισοδερίου το 1927

 Μία γυναίκα που έζησε όλες τις μεγάλες στιγμές τους 20ου αιώνα ως πρωταγωνίστρια,  ήταν  και η Ελένη Χατζοπούλου. Μία πρωταγωνίστρια των εθνικών αγώνων και της ζωής!

Η Ελένη Χατζοπούλου αναγνωρίσθηκε ως μακεδονομάχος και κατετάγη στην κατηγορία των πρακτόρων Β΄ Τάξης με αύξοντα αριθμό 58 όπως φαίνεται στο υπ' αριθμό 28 φύλλο της εφημερίδας της κυβερνήσεως της 15ης Φεβρουαρίου 1963. 

Γεννήθηκε στο χωριό  Ανταρτικό (τέως Ζέλοβο)  Φλώρινας το έτος 1896,  χωριό το οποίο διαδραμάτισε σπουδαίο ρόλο κατά τον Μακεδονικό Αγώνα,  με τον θρυλικό οπλαρχηγό του, Παύλο Κύρου, τους καλούς προκρίτους και τους γενναίους κατοίκους, οι οποίοι μικροί και μεγάλοι συνέβαλαν στον θαρραλέο εκείνον εθνικό  αγώνα. Ο πατέρας της , ιερέας το επάγγελμα, ονομαζόταν Ηλίας Χρήστου Ευθυμίου , η μητέρα της Δήμητρα το γένος Χρήστου Μαύρου , αμφότεροι μακεδονομάχοι  - μνημονευόμενοι και από τον αείμνηστο Π Μελά στα ιστορικά του.  Πριν να χειροτονηθεί ο πατέρας της ήταν δάσκαλος , υπηρετήσας στο Κρατερό . Μετά τον θάνατό του η οικογένεια έλαβε το επίθετο Παπαηλιού . Η Ελένη με τον αδελφό της Παντελή , μετέφεραν τρόφιμα στην σπηλιά Ζάπρα μέσα στο Δάσος καθώς και σε σπηλιά της Αγίας Τριάδος Πισοδερίου . Προσέφερε τις υπηρεσίες της ως νοσοκόμα και επέδενε τα τραύματα των με τον βίαιο θάνατο να ελλοχεύει σε κάθε τους βήμα. 

 Πράγματι, η οικογένεια της Ελένης Χατζοπούλου πλήρωσε βαρύ φόρο αίματος για την πατρίδα! Δύο αδέρφια της σκοτώθηκαν από τους Βούλγαρους θυσιαζόμενοι για τα ελληνικά ιδεώδη και την πατρίδα που δοκιμάζονταν εκείνη την περίοδο.

Ο Παύλος Κύρου

Ο οπλαρχηγός μακεδονομάχος Παύλος Κύρου τελείωσε το Ελληνικό δημοτικό σχολείο του Αντάρτικου με δάσκαλους τους Ανταρτιώτες Νικόλαο Σιδέρη και Συμεών Σίμου. Ήταν εγγονός του ξακουστού κλεφταρματολού Ναούμ Κύρου. Από μικρός ακολούθησε τον κλεφταρματολό καπετάν Ναούμ από την Ιεροπηγή Καστοριάς και γνώρισε καλά την περιοχή των Κορεστίων. Το 1881 συμμετείχε στην απαγωγή του Τούρκου καϊμακάμη (έπαρχου) στη Φλώρινα μαζί με τον καπετάν Ναούμ και τον Γεώργιο Δούκα (καπετάν Νταβέλη) από τη Γαλατινή. Συνεργάστηκε με τον Παύλο Μελά στις τελευταίες του επιχειρήσεις.

Στις 19 Νοεμβρίου του 1906 στο Τρίγωνο Φλώρινας, έπεσε σε ενέδρα Οθωμανικού αποσπάσματος. Ακολούθησε συμπλοκή στην πλατεία του χωριού. Στη διάρκεια της συμπλοκής πυροβολήθηκε από ντόπιο Βουλγαρίζοντα κοντά στη βρύση της πλατείας, όπου και εξέπνευσε.

Ο οπλαρχηγός μακεδονομάχος Λάζαρος Κύρου, γιός του Παύλου Κύρου, γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στον Ζέλοβο (Ανταρτικό) Πρεσπών του νομού Φλώρινας. Συγκρότησε ένοπλο σώμα του οποίου τέθηκε επικεφαλής.

Η Ελένη Χατζοπούλου με τον 2ο σύζυγό της Ευθύμιο Χατζόπουλο το 1921

Η Ελένη παντρεύτηκε τον γιο του θρυλικού οπλαρχηγού Παύλου Κύρου, Λάζαρο το 1913, χηρεύσασα έκανε δεύτερο γάμο στον Άγιο Γερμανό το 1921 με τον Ευθύμιο Χατζόπουλο όπου απέκτησε τέσσερα παιδιά, την Όλγα Πασχαλίδου (μητέρα μου), τον Χρήστο Χατζόπουλο, τον Κωνσταντίνο Χατζόπουλο και τον Ευάγγελο Χατζόπουλο. Πρόσφερε τις εθνικές της υπηρεσίες από την εφηβική της ηλικία κατά τον Μακεδονικό Αγώνα και όχι μόνο, μέχρι τον θάνατό της το έτος 1976.

Η Ελένη Χατζοπούλου το 1970

Ως προς την μόρφωσή της, ήταν απόφοιτος της Δ΄ τάξης του Μοδέστειου Δημοτικού Σχολείου Πισοδερίου. Και όμως, χάριν της μελέτης πολλών βιβλίων της πατρικής της βιβλιοθήκης, χειρίζονταν θαυμάσια την ελληνική γλώσσα και πολλές φορές την καθαρεύουσα.

Η ίδια αγωνίστηκε σθεναρά για την πατρίδα, αλλά δεν πρέπει να ξεχάσουμε την Ελληνίδα μάνα: Η παπαδιά μητέρα της κράτησε την οικογένεια και την πότισε με τα νάματα του Ελληνισμού, σε εποχές δύσκολες. Έλεγε στον σύζυγο της ότι κοίτα μη σε κάνουν Βούλγαρο γιατί εγώ θα σε σκοτώσω με το τσεκούρι, εσύ δεν έχεις να φοβηθείς τίποτα, είσαι μέσα στην εκκλησία.

Σήμερα είναι εύκολο να μιλούμε για την Ελλάδα και πολλές φορές τα λόγια φαντάζουν κουραστικά εάν δεν μπορούμε να αναλογιστούμε σε ποιες συνθήκες προσέφεραν οι άνθρωποι αυτοί τις εθνικές τους υπηρεσίες: κόντρα σε οργανωμένες συμμορίες, κόντρα σε τρομοκρατία και ανθελληνική προπαγάνδα, με τον βίαιο θάνατο να ελλοχεύει σε κάθε τους βήμα.

Νοιώθω δέος όταν μιλώ γι’ αυτούς τους ήρωες και αυτές τις ηρωίδες, όπως η Ελένη Χατζοπούλου. Η ζωή της έμελλε να ακολουθήσει την ιστορική πορεία της Ελλάδας και των Πρεσπών. Τολμώ να πω ότι η ζωή της είναι η επιτομή της αγωνιζόμενης Πρεσπιώτισσας. Γιατί η Περιοχή μας είναι ο τόπος που γνώρισε τις μεγαλύτερες καταστροφές από την περίοδο του Μακεδονικού Αγώνα, την τριπλή Κατοχή και τον αδελφοκτόνο εμφύλιο πόλεμο.

Τα σημάδια των πολέμων αυτών έχουν σημαδέψει τον τόπο, που ακολούθησε την πατρίδα μας σε όλες τις δύσκολες στιγμές του 20ουαιώνα.

Στα διαστήματα ειρήνης οι άνθρωποι προσπαθούσαν να απαλύνουν τις πληγές που άφηναν οι πόλεμοι. Προσπαθούσαν να φτιάξουν τη ζωή τους. Μέχρι να έρθει η επόμενη λαίλαπα!

Σε αυτό το τοπίο έζησε και έδρασε η Ελένη Χατζοπούλου. Πρωταγωνίστρια στον πόλεμο και την ειρήνη. Μία γνήσια Ελληνίδα!

Φίλες και φίλοι,

Τα στήθη μου γεμίζουν από υπερηφάνεια αντικρίζοντας την προτομή της Ελένης Χατζοπούλου που τοποθετήθηκε από το Υπουργείο Εθνικής Αμύνης στο φυλάκιο Λαιμού – προτομή γυναίκας Μακεδονομάχου! Μίας γυναίκας που έχει κερδίσει επάξια τη θέση της στο πάνθεον των Μακεδονομάχων, δίπλα στις θρυλικές μορφές του Ελληνισμού που έδωσαν και τη ζωή τους για να είμαστε σήμερα ελεύθεροι.

Κλίνω ευλαβικά το γόνυ μπροστά σε μία μορφή που τίμησε την Περιοχή μας , μου έμαθε σαν εγγονό της τι θα πει Ελλάδα, τι θα πει Μακεδονία. Το παράδειγμα της ας είναι φάρος φωτεινός για όλους μας.

Ζήτω η Ελλάδα, Ζήτω η Μακεδονία μας

Σας ευχαριστώ.

Παναγιώτης Πασχαλίδης, πρώην Δήμαρχος Πρεσπών

Σημ.: Το κείμενο θα αναγιγνώσκονταν στην  22η Χορωδιακή Συνάντηση που θα  διοργάνωνε ο  Φιλεκπαιδευτικός Σύλλογος Φλώρινας «Ο Αριστοτέλης», τον Νοέμβριο του 2015 η οποία δεν πραγματοποιήθηκε  λόγω του θανάτου του Μεγάλου Ευεργέτη του συλλόγου Δημήτρη Λιώτση που συνέβη λίγες μέρες πριν την εκδήλωση (1-11-2015).

Παλιές φωτογραφίες από το Αμύνταιο Φλώρινας

Η Δημοτική Επιτροπή του Αμυνταίου.
Ο Δήμαρχος Γρηγόριος Νικολαΐδης στη μέση. 21 Μαΐου 1913 

. Η Δημοτική Επιτροπή. (Μπορούμε να διακρίνουμε
 στην επιγραφή ΔΗΜΑΡΧΕΙΟΝ ΣΟΡΟΒΙΤΣΙΟΥ)

Η οικογένεια του δημάρχου Αμυνταίου Γρηγορίου  Νικολαΐδη  μπροστά από το σπίτι της. Με βάση και τις προηγούμενες φωτογραφίες συμπεραίνουμε ότι ο δήμαρχος είναι στα δεξιά έχοντας στα πόδια του ένα μικρό παιδί 

Κύπρος-Ελλάδα-Ομογένεια: εκπαιδευτικές γέφυρες-2024 ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ...

 Υπάρχουν Κύπριοι που ζουν στο Αμύνταιο και στη Φλώρινα και κανένας δεν ξεχνάει. Πονάνε και λησμονούν την πατρίδα τους. Θυμούνται τον Πενταδάκτυλο με πόνο και όταν κλείνουν τα μάτια ονειρεύονται την χρυσή αμμουδιά της Αμμοχώστου.

Με αυτούς τους Κύπριους συναντήθηκαν και συνομίλησαν μαθητές του 1ου Δημοτικού Σχολείου Αμυνταίου. Έμαθαν από αυτούς...Έγιναν μικροί δημοσιογράφοι, συγκινήθηκαν και ονειρεύτηκαν μαζί με τους αδελφούς μας Κύπριους.

Οι μαθητές μας, έφτιαξαν με αγάπη μια ταινία μικρού μήκους- ντοκιμαντέρ, με όλες τις συνεντεύξεις που πήραν. Παρακολουθήστε και εσείς, συγκινηθείτε και μάθετε  την ιστορία της Κύπρου μέσα από τα παιδιά μας που έμαθαν μέσα από το βίωμά τους...

https://elladacypros1974.blogspot.com/

https://blogs.sch.gr/1dimamynt/

Αδελφοποίηση προσφυγικών ομοσπονδιών. "Μια ρίζα - τρεις πολιτισμοί", Πόντος - Μικρά Ασία - Θράκη.

 Το Σάββατο 22 Απριλίου πραγματοποιήθηκε στο συνεδριακό κέντρο "Ι. Βελλίδης", η τελετή αδελφοποίησης  των ομοσπονδιών ΠΟΠΣ, ΟΠΣΕ και ΠΟΘΣ, με κεντρικό σύνθημα: "Μια ρίζα - τρεις πολιτισμοί", Πόντος - Μικρά Ασία - Θράκη. Ο χορός, οι μουσικές και τα τραγούδια  έστειλαν το μήνυμα ότι  η παράδοση  επικοινωνεί, ενώνει   και ενεργοποιεί.

Στην  εκδήλωση συμμετείχαν από τη Φλώρινα, ο   Σύλλογος Κιουταχειωτών – Μικρασιατών Φλώρινας 'Ο Άγιος Μηνάς" καθώς  και ο Ποντιακός Σύλλογος Μανιακίου "ΑΜΑΣΕΙΑ" .

 

 

 

 

 

 

           Σύλλογος Κιουταχειωτών – Μικρασιατών Φλώρινας "Ο Άγιος Μηνάς"                                      Αδελφότητα Μικρασιατών Σιδηροκάστρου και περιχώρων "Ο Άγιος Παντελεήμονας"

 

               Σύλλογος Κιουταχειωτών – Μικρασιατών Φλώρινας "Ο Άγιος Μηνάς"                                      Αδελφότητα Μικρασιατών Σιδηροκάστρου και περιχώρων "Ο Άγιος Παντελεήμονας"

 

 

 

 

 

 

Ποντιακός Σύλλογος Μανιακίου "ΑΜΑΣΕΙΑ"

Φωτογραφίες και βίντεο  από το αρχείο της Αναστασίας Χατζηλία

Ο ετήσιος χορός του Συλλόγου Κιουταχειωτών – Μικρασιατών Φλώρινας «Ο ΑΓΙΟΣ ΜΗΝΑΣ»

Την  Κυριακή 19-2-2023  ο Σύλλογος Κιουταχειωτών – Μικρασιατών Φλώρινας  «Ο Άγιος Μηνάς», διοργάνωσε τον ετήσιο χορό του, στην αίθουσα δεξιώσεων «Ι&Ν Χρυσοχοΐδης» .

Τα μέλη και οι φίλοι  του συλλόγου είχαν την ευκαιρία  να γευτούν μικρασιατικές γεύσεις και να διασκεδάσουν  με την ορχήστρα "Περάν" .

 Στην εκδήλωση συμμετείχε  και η χορωδία παραδοσιακής μουσικής του Ωδείου Φλώρινας σε συνεργασία με τον Σύλλογο Κιουταχειωτών – Μικρασιατών, υπό τη διεύθυνση του Βασίλη Δόντσιου. 

Η πρόεδρος του Συλλόγου, Μαίρη Δανιηλίδου και τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου ευχαρίστησαν τους παρευρισκόμενους για τη συμμετοχή τους και τους δωροθέτες για τις προσφορές τους. 

Την εκδήλωση   χαιρέτησαν, η βουλευτής Θεοπίστη (Πέτη) Πέρκα, ο αντιπεριφερειάρχης Σωτήρης Βόσδου και ο αντιδήμαρχος Φλώρινας Νίκος Γρηγοριάδης.

 Σημείωση: Τις φωτογραφίες τράβηξε για το σύλλογο η Σοφία Λεωνίδου.